نوامبر 13, 2019

اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) چیست؟ | بیماری

: مشکل استرس پس از حادثه (PTSD) چیه؟

مشکل استرس پس از حادثه (PTSD) سندرمیه که پس از مشاهده و یا شنیدن یه عامل استرس زا وآسیب زای شدید روی میده که می تونه منتهی به مرگ شه.

: مشکل استرس پس از حادثه (PTSD) چیه؟

عوامل بوجود اومدن مشکل استرس پس از حادثه (PTSD) چیه؟

حوادثی مثل
سوءاستفاده جنسی، تصادف، سوانح طبیعی مانند زلزله، جنگ و… کلا آدمایی که
اینجور اتفاقای رو تجربه می کنن حتی در مورد کودکان، بیشتر از این که ما بتونیم
تجربه اونا رو تصور کنیم و احساسات اونا رو درک کنیم از اون واقعه رنج می برن. مریض نسبت به این تجربه ها احساس ترس و درموندگی می کنه، بیشتر رفتارای پریشون و نشون دهنده بیقراری عکس العمل نشون میده و همیشه تلاش می کنه از یادآوری اتفاق و حادثه دوری کنه. همین امر فرق استرس پس از حادثه با بقیه حوادث زندگیه.


علل گسترش مشکل استرس پس از حادثه یاPTSD 

با اینکه بیشتر مردم (۵۰ تا ۹۰٪)
یه اتفاق بسیار تنش زا رو تا آخر عمر به یاد دارن ولی فقط ۸٪اونا
به PTSD گرفتار
می شن. این مریضی در دوران بعد از جنگ بسیار شایعه (مانند جنگ ویتنام، عراق، ایران، بوسنی هرزگوین و افغانستان). هم اینکه در اثر اتفاقات
مهم زندگی مانند فوت یه عزیز یا طلاق و جدایی و ضربه های عاطفی احتمال دچار شدن به
این مریضی زیاده. به نظر می رسه زمینه ژنتیکی، نژاد و دوران کودکی در ایجاد
این مریضی موثر هستن. شروع مشکل ۱ هفته و بیشترین حد ۳۰ سال پس از حادثه می
باشه. شابعترین سن دچار شدن اوایل بزرگسالی و زنان نسبت به مردان ضعیف تر هستن.


تبیین نظری مشکل استرسی پس
از ضایعه روانی تا حدودی ضعیفه.جهت گیریای روان جست و خیز بر کنترل کم یا زیاد
هیجانا و نقش دوری از شناختای بر انگیزنده اضطراب متمرکز هستن. یعنی دوری فرد از این شناختا سر
انجام به ظهور استرس زیاد شده و به کابوسا و وسوسهای فکری وعملی می رسه. رادو و بقیه این نظریه رو بیان داشتن که یادآوری خاطرات پر از اضطراب و
تجربه عاطفی همراه با اون منتهی به ضعف و مشکل در دلیل شناسی این مشکل شده.

پزشکان رفتاری، این مشکل
رو مثلا ای از " گسترش محرک- جواب "، مورد تفسیر قرار داده
ان. بعضی از اونا این مشکل رو به عنوان پاسخی اجتنابی نگریسته ان. گروه اول، اون
رو یه تجربه شرطی شده سنتی ساده دونسته ان که در بین اون فرد نشونه های
روانی–فیزیولوژیایی ، شناختی و رفتاری رو به حادثه ضایع گر روانی مربوط
ساخته. اونا میگن که به دلیل شدت شرایط استرس زای اولیه، گسترش محرک
چیزی متداوله و شخص در موقعیتایی که از جهاتی با حادثه ضایع گر روانی اولیه
مشابهه، آماده ظهور پاسخایی به صورت مشکل استرسیه. براساس نظر گروه
دوم ،فرد از موقعیتایی که موجب احساس ناراحتی در ایشون می شه، دوری می ورزد. در
نتیجه جواب دوری آمیز هیچ وقت عادی نشده یا خاموش نمی شه. تا این زمان کار کمی
در باره پیش بینی اینکه چه حالاتی منتهی به ظهور سندرم استرسی پس از ضایعه روانی
می شه یا چه اشخاصی در موقیعیتای استرس زا اینجور نشونه هایی رو ظاهر میسازن
انجام شده.

محققان در آزمایش نقش
عوامل اجتماعی–فرهنگی در ایجاد مشکل استرس پس از حادثه (PTSD)، فهمیدن که محیطای اقتصادی محروم زمینه
رو واسه افزایش آسیب پذیری آماده می کنن. زندگی کردن در محله های شهری
پر از جرم، احتمال قرار گرفتن در برابر رویدادای آسیب زا رو زیاد می کنه و دریافت
خدمات رو واسه آدما مخصوصا زنان کم درآمد مشکل می کنه. زندگی در محله های فقیر
نشین و در کشورای در حال پیشرفت که خدمات حمایتی و سلامت روانی در صورت وقوع نا
ملایمات کافی نیس، می تونه پاسخای روانی تعداد خیلی از افراد رو شدید شدن کنه.

علائم مشکل تنش زای پس از
اتفاق

  • نا آرومی و بی قراری،
    رفتارای خشن، احساس بیزاری از بقیه.
  • گوشه گیری و مشکلات در روابط
    بین فردی به سختی انس گرفتن با بقیه.
  • احساس گناه و شرمزدگی، بی احساسی
    و فقر هیجانی که از راه جمع کردن خود و انقباض عضلات صورت میگیره.
  • واپس رویای رشدی (برگشت
    به رفتارای اولیه کودکان، شب اداری، مکیدن شست و…)
  • رفتارای تهییجی و
    تحریک زیادتر از اندازه (حالت گوش به زنگ بودن که به محض مواجه شدن با محرک تنش زا
    شوکه می شه.)
  • مشکل خواب،کابوس و خوابای ترسناک
    (رویاهای ترسناک بدون محتوای مشخص).
  • دوری از افکار و احساسات و
    حتی اماکنی که وقایع ناخوشایند رو یادآوری می کنه.
  • تکرار خاطرهای آسیب زا از
    قبیل مزاحمت، تجاوز و… تو ذهن.
  • تمایل به بازیای تکراری
    دور و بر حادثه ای که تجربه کردن (درمورد کودکان).
  • مشکل در کار روزانه،
    مشکلات در دقیق شدن و فوکوس کردن وآموزش.

البته همه اینا باید سه
شرط مهم دیگه رو هم به همراه داشته باشن:

الف. فرد باید در برابر یه
اتفاق پر تنش قرار گرفته باشه.

ب. فرد باید مرتب به یاد این
اتفاق بیفته و فلاش بک داشته باشه.

ج. علائم باید بیشتر از یه ماه
طول بکشه.

عوامل ایجاد کننده مشکل استرس پس از حادثه:

  • استرس پس از حادثه
  • وجود سابقه حادثه ضربه زا در کودکی
  • مشکلات شخصیتی مرزی،
    بدگمانی (پارانوئیدی) وابسته و ضد اجتماعی
  • بی عرضگی سیستمای حمایتی
  • استعداد وراثتی، عمومی واسه
    دچار شدن به مشکلات روانی
  • مسائل استرس زای گذشته زندگی
  • احساس کنترل شدن از بیرون به
    جای درون

درمان چه مدت زمان میبره؟

مدت زمان درمان به آسیبایی
که از اون رنج می بردین به اندازه وخامت اونا، اندازه بد بودن علایم الان و
مشکلات دیگری که در زندگی تون دارین بستگی داره. درمان واسه آدمایی که تنها یه
آسیب رو از سر گذرونده ان، معمولاً ۱۲ تا ۲۰ جلسه س. بیشتر این جلسات ۴۵ تا ۵۰
دقیقه زمان میبره.

درمان:

درمان شناختی رفتاری:

روند درمان مریض گرفتار
به PTSD ترکیبی
از دو راه و روش شناختی رفتاری مداخلات رفتاری شامل: آموزش چگونگی مواجه موثر با
ترسا، دوری از اماکن یا آدمایی که وقایع رو یادآوری می کنه، هستش؛ هم اینکه
به کار گیری فوت وفن آروم بخش و پذیرش احساسات مریض در کاهش نشانگان استرس پس از
حادثه موثره.

روان درمانی:

روان درمانی هم تاثیر
مطلوبی بوجود میاره. روش خاموشی یا خوگیری مثل غرقه سازی که طی اون افراد
همیشه با محرکی مواجه می شن که از اون می ترسن هم واسه درمان مشکل استرس پس
از آسیب به کار رفته. در این نوع درمان مواجه سازی، قربانیان در تخیلشان آسیب
رو مجسم می کنن. اونا آسیب رو با صدای بلند، به صورت زمان حال واسه دکتر توضیح
میدن. این کار در چندین جلسه تکرار می شه. درمان مواجه سازی و آموزش ایمن سازی
در مقابل استرس روی ۴۵ قربونی PTSD  مقایسه شد. ایمن سازی عبارتست از
آرامش عمیق عضلانی، جلوگیری فکر واسه مقابله با اشتغال ذهنی و بازسازی شناختی.
بدون این دست اون دست کردن بعد از پنج هفته درمان، آموزش ایمن سازی در مقابل استرس، نشونه های
مشکل استرس پس از حادثه رو آرامش داد، اما بعد از گذشت چهار ماه، درمان با مواجه سازی
ممتد اثرات بادوامی رو درست کرد.

دارو درمانی:

اگه علایم فوق بیشتر از یه ماه
موندگاری یابد و منتهی به مشکل در کارکرد کلی مریض (شغلی، تحصیلی، رفتاری و…) شه
باید نسبت به درمان اون دست به کار شد. واسه درمان دارویی از داروهای مهارکننده بازجذب
سروتونینمانند فلوکستین، ضدافسردگیای سه
حلقه ای مانندایمی
پرایمن، سیتالوپرام، پروپرانولول و کلونیدین استفاده می شه.

سیر و پیش آگهی

علائم مریضی می تونه در
طول زمان نوسان داشته و یا در اثر استرس شدت یابد. در ۳۰% موارد بهبودی کامل در
۴۰% ادامه علائم به طور ناچیز، ۲۰% موارد ادامه علائم به صورت میانگین و ۱۰% موارد با
وجود علائم شدید ادامه پیدا میکنه. پیش آگهی خوب مریضی با موارد زیر در ارتباطه:

  •  شروع شدن سریع علائم
  •  سیر کوتاه مدت
  • کارکرد خوب مریض قبل از شروع مریضی
  • پشتیبانی اجتماعی قوی
  • نبودن بقیه مشکلات روانی، طبی
  • مصرف الکل و داروها

در کل
افراد بسیار جوون و بسیار سن بالا مشکلات بیشتری در بر خورد با استرس زاا پیدا می کنن.

منبع :

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *